Grecka muzyka ludowa i instrumenty

Pieśni demotyczne: dawny kręgosłup

Wikipedia nazywa demotiko, znane również jako demotic lub paradosiako, tradycyjną muzyką popularną kontynentalnej Grecji i wysp, datując ją na czasy bizantyjskie. Był to główny gatunek popularny, zanim rebetiko i laiko rozprzestrzeniły się na początku XX wieku, częściowo za sprawą uchodźców z Azji Mniejszej. Jego teksty opierają się na anonimowej poezji demotycznej o miłości, małżeństwie, śmierci, naturze, morzu i religii, a niektóre pieśni przywołują kleftów, powstańców z okresu osmańskiego. Traktuj to jako rodzinę tradycji regionalnych, a nie jedną melodię o jednym brzmieniu.

Dwa tempa i tańce

Pieśni wykorzystują dwa główne tempa. Syrtos jest wolniejszy i płynny; pidiktos jest żywszy i wiąże się z podskokami, a niektóre pieśni łączą oba. Tańce towarzyszące tej muzyce to m.in. kalamatianos, tsamiko, ballos i sousta. Hasapiko tańczy się w większości Grecji przy bouzouki, a Wikipedia podaje, że powstało jako bizantyjskie wojskowe ćwiczenie szablą, zanim rzeźnicy zaczęli tańczyć je w sytuacjach towarzyskich. Artykuł Wikipedii zawiera uwagi o konserwacji, więc traktuj te historie o pochodzeniu jako relację artykułu, a nie jako ustaloną historię. Wikipedia dodaje, że muzyka syrtos w Tesalii jest żywsza niż gdzie indziej w Grecji.

Kreta i wyspy

Na Krecie i pobliskich wyspach dominuje lira kreteńska, często w towarzystwie laouto, lutni o długiej szyjce. Gra się także na dudach zwanych askomandoura. Na wyspach Morza Egejskiego muzyka ma bizantyjskie korzenie, a izolacja wysp wytworzyła odrębne style lokalne. Na Cykladach skrzypce są częstsze niż lira, grane wraz z klarnetem, mandoliną i cymbałami. Na wyspach jońskich odmienna tradycja romantycznych serenad zwanych kantades, śpiewanych przez trzech mężczyzn z mandoliną lub gitarą, odzwierciedla wpływy weneckie. Innymi słowy, każda grupa wysp ma własne brzmienie.

Góry i północ

W Epirze pieśni są pentatoniczne i polifoniczne, śpiewane przez mężczyzn i kobiety, a klarnet w dużej mierze zastąpił lutnię w XIX wieku. Macedonia preferuje zurnę, szeroki obój, z daouli, bębnem basowym, obok skrzypiec i klarnetu. W Tracji powszechna jest gaida, dudy z koźlej skóry. Lira pontyjska, czyli kemençe, to instrument smyczkowy centralny dla muzyki pontyjskiej, która zachowuje elementy bizantyjskie i kaukaskie. Zrozumienie tych różnic pomaga wyjaśnić, dlaczego jeden grecki zespół folklorystyczny może brzmieć tak odmiennie od drugiego, nawet gdy oba grają muzykę tradycyjną. Pieśni epirockie dzielą się na trzy rodzaje, według Wikipedii: lamenty, utwory instrumentalne i pieśni biesiadne.

Co możesz usłyszeć podczas kolacji

Teatr kolacyjny obejmuje muzykę tradycyjną graną na żywo przez muzyków ludowych podczas posiłku, a opis organizatora określa ją jako tradycyjną, nie wymieniając instrumentów. Składy zmieniają się w zależności od terminu, więc żaden przewodnik nie może obiecać liry, klarnetu czy laouto w Twoją noc. Ponieważ wieczór opowiada regionalne historie, rozsądnie jest mieć nadzieję, że muzyka odzwierciedla regiony, ale traktuj to jako możliwość. Najlepszym przygotowaniem jest ciekawość: wsłuchaj się w instrument prowadzący i zapytaj muzyków po występie.

Czytaj dalej: Teatr kolacyjny w Atenach: jak zarezerwować

Dla kogo to nie jest

To jest przewodnik po tradycji w tle, a nie program koncertu. Jeśli chcesz wieczoru w konkretnym stylu, na przykład rebetiko lub w klubie bouzouki, ten teatr kolacyjny tym nie jest, ponieważ ma muzykę ludową na żywo wplecioną w opowieść, a nie listę utworów jednego gatunku. Jeśli tego właśnie chcesz, poszukaj wieczoru, który wymienia styl i wykonawców, i przeczytaj jego stronę rezerwacji pod kątem programu, zanim zapłacisz.